من از آن روز که در بند توام آزادم!

جایی تازه

irandokhte19 — Sun, 11 Oct 2009 12:40:18 GMT

بالای سرم آبی آبی است. با تکه های سفید مثل پنبه های کپل مپل. جای قشنگی است. جدید است. بوده، اما من تازه کشفش کردم. آنهم با دختر همسایه. یعنی با کل خانواده ی همسایه بالایی.

این روز ها تازه فهمیدم که توی خانه ی ما هم یک جایی هست که کار حیاط را توی آپارتمان انجام می دهد. بلی! پشت باممان که توی این بیست و یک سال بی مصرف مانده بود! فقط می دانستیم که پشت بام یک جایی است که کار سرپناه برای همسایه ی بالا را انجام می دهد. پشت بام یک جایی است که نمی گذارد باران بچکد توی خانه ی همسایه بالایی. پشت بام یک جایی است که زمستان ها یک لایه برف سپید روی زمینش می نشیند و ما نباید برویم توی آن برف ها چون ممکن است از آن بالا لیز بخوریم و از دو طبقه پرت بشویم پائین.

بالکنمان هم همینطور. یک بالکن بی مصرف که استفاده ی آن فقط برای سر زدن به ماشین یا بادمجان جلوی آفتاب گذاشتن است.

این همسایه بالایی که آمده اینجا مستاجر شده خیلی چیزها نشان ما داده. مثلا اینکه می شود توی آن بالکن ایستاد و با یک آستین حلقه ای بیرون را تماشا کرد. یا مثلا موهای خیس از حمام برگشته را شانه کرد. حتی آنجا می شود یک کار دیگر هم کرد. مثل آقای همسایه بالایی. می شود آنجا سیگار هم می شود کشید. ولی خوب این کار از پس هیچکدام از اعضای خانواده ی ما ـ که می شویم همسایه پائینی آنهاـ بر نمی آید.

یادم می آید که مهمترین کاری که من تا به حال با آن بالکن کرده ام این بود که توی ۱۰ سالگی با س.الف ، دختری که فامیل دور می شدیم باهم، یک سطل آب با وجود ترکیباتی مثل آبلیمو و شکر و خرده های مدادهای تراشیده درست کردیم و با ملاقه روی سر عابر هایی که از آنجا رد می شدند ریختیم.

یک کار دیگر هم بود که مثلا خواهر همین س.الف توانست یک سطل بزرگ آب را روی پسری که روز قبل در خیابان متلکی پرانده بود بریزد و دل خودش را خنک بکند و ما را شرمزده. چون به هر حال آنجا خانه ی ما بود و عصری که خواهر سپیده رفت، ما ماندیم و بالکنی که مال ما بود و پسری که از آن بالکن خاطره ی بد داشت!

از موقعی که انتخابات شد فهمیدم می شود روی پشت بام یک کارهایی کرد. مثلا دست زد، سوت زد، جیغ کشید. حتی می شود صدا های همزمان مردم را شنید که آن بالا ایستاده اند. حتی مهمان هم دعوت می کردیم!

امروز هم با دختر های همسایه رفته بودیم روی پشت بام . راه می رفتم با یک شلوار کوتاه و یک مانتویی بسیارنازک مشکی که از کمر به پائین مثل دامن شده. و توی باد اینطرف و آنطرف می رفت و گاهی پف می کرد. وبا موهای باز صاف و لخت که تازگی ها تا کمرم بلند شده و باد اینطرف و آنطرف می بردش. چقدر احساس خوبی داشتم وقتی با این حس و حال توی پشت بام راه می رفتم و حس می کردم همه چیز زیر پای من است. حس می کردم به کسی ربطی ندارد که چرا آنجا روسری سرم نیست.

برای اولین در عمرم بود که توی اینجایی که زندگی می کنم خودم بودم، آنچیزی که دلم می خواست و می خواهد، بودم. بدون اینکه کسی بگوید این چی است پوشیدی یا اینکه چرا شلوارت کوتاه است یا روسری ات کجاست؟ چرا آب توی تلمبه است یا چرا گوشکوب قلمبه است!

دختر همسایه

irandokhte19 — Wed, 07 Oct 2009 18:35:18 GMT

لم داده ام روی صندلی پلاستیکی کرم رنگی که روی آن نشسته ام و با نگاه های خواب آلو.د به مانیتور نگاه می کنم. نمی دانم این اشکی که توی چشمهایم جمع شده مال خمیازه هایی است که می کشم یا مال باباغوری شدن چشمهایم است از بس که پای این سیستم نشستم. شاید هم اشک شوق باشد در ادامه ی اشکهایی که این چند روزه از شوق شنیدن خبر های خوب ریخته ام.

یک آدامس را توی دهانم می گذارم و شروع می کنم به جویدن. پاهایم را هم جمع می کنم روی صندلی و چهار زانو می نشینم. یک خمیازه ی بلند می کشم . آدامسم که توی دنداندهای بالا گیر کرده بود تلپی می افتد روی زبانم و توی خمیازه ی بعدی می رود قایم می شود زیر زبان صورتی و دون دونم. خندم می گیرد به کاری که امروز کردم. ام پی تری ام را توی گوشم گذاشته بودم و توی فکر بودم و به بیرون نگاه می کردم که یکهو متوجه شدم دارم به شدت با آدمسم بادکنک می ترکانم و چرق و چوروق می کنم. یک لحظه تمام وجودم را خجالت گرفت.

الان هم دارم همان کار را می کنم. تق و پوق کردن با آدامس. موقع خمیازه کشیدن اینقدر دهانم را باز می کنم که توی دلم می گویم: خوب دیگه پاره شد! بسه! ببندش!

این روزها روزهای متفاوتی بوده برای من. یک احساس های جدید... قیافه ی جدید... البته بهتر است بگویم قیافه ی قدیم! به هر بساطی بود متوسل شدم تا ابروهایم رشد بکنند و از آن قیافه ی زنانه ای که برای خودم درست کرده بودم در بیایم. ته ابروهایم را زده بودم و احساس می کردم دیگر آن شکوفه ی درونم نیستم. روزها که با مداد می کشیدمش ولی شب ها که صورتم را می شستم از خودم می ترسیدم. تصمیم گرفتم که بگذارم در بیایند و بشوم همان دختر خانم با ابروهای کشیده!

درس ها هم که فعلا تمام شده اما چیزی که زیاد است کار ناتمام. اصلا کار هم نباشد یک کاری برای خودم درست می کنم. صبح ها از بیکاری نمی دانم چکار کنم. قبلا فیلم انگلیسی می دیدم. قرار بود که دف تمرین کنم و نقاشی بکشم اما تا دختر همسایه هست، صحبت در مورد خواستگارهایش جذاب بیشتری نسبت به همه ی کارهایی که برنامه اش را ریخته بودم دارد. اگرچه می دانم این هم از سر سیری از درس است و الا من همان بودم که از نشست و برخاست با دختر ها بدم می آمد. به نظرم آدم باید با کسایی پرش کند که به درد هم بخورند! این دختر هم بچه ی خوبی است حرفای خوبی می زند. لیسانس علوم آزمایشگاهی است. ولی خوب این روزها بیشتر از درس خواستگار هایش روی بورس هستند.

پ.ن

قشنگترین روزهای عمرم را سپری می کنم با جدید ترین احساس ها. با فکر کردن به درسهایی که توی این مدت گرفته ام. عاشق زندگی ام هستم. عاشق زندگی...

اوا خاک عالم!

irandokhte19 — Tue, 22 Sep 2009 20:56:18 GMT

اولین بار بود که برای افتادن اینطور لکه ی ننگی توی کارنامه ی مدرسه و دانشگاهم می خندیدم. نمی دانم دقیقا چه حالی دارم ولی واقعا از صمیم قلب احساس خوبی دارم! از ته دلم خنده ام گرفت و به خودم گفتم: خااااک:))

بعد هم به پیتزای آنشب فکر کردم. به خودم مدام می خندیدم و می گفتم خوب شد هم خوابیدی هم پیتزا خوردی. چقدر خوب بود که انشب از استرس همیشگی برای امتحان ها، کتفم تیر نمی کشید! اصلا حس خوبی بود. احساس می کردم که رسما قصد قربهً الی الله کردم که توی این امتحان بیفتم! البته مهمترین دلیلش هم نمره ی ۸ از ۲۵ ای بود که برای میانترم گرفته بودم. خوب چه کار کنم! تو باشی وقتی از ۱۵ روز زندگی در آنور آب برگشته باشی و ۲۴ ساعت توی این فرودگاه و آن فرودگاه علاف یا (الاف) شده باشی، توی آن ۱۵ روز هم جمعا ۱۵ ساعت هم به خور خوابیده باشی، سر جلسه بشکن می زدی؟! خوب تو هم بودی ۸ می گرفتی دیگر!

بعد من هرچه شب امتحان زیر و رو کردم و نمره برای خودم گذاشتم دیدم نه خیر آقا آب از سرمان گذشته. این موقع بود که تصمیم گرفتم با لذت هرچه تمام تر پیتزا بخورم و شاد و خوشحال پای کتاب تا صبح چرت بزنم:)

حالا خدا را شکر که کل ترم را مشروط نمی شوم و الا این لکه ی ننگ مگر به همین راحتی ها پاک می شود؟ هنوز نمی دانم چطور به استادم نگاه کنم! نمی دانم اصلا این احساس خاص را توی زندگی اش تجربه کرده یا نه! که مثلا بخواهد یک بار عشقی اف بگیرد. کاش بداند چه حس و حال خاصی دارد!:) اینطوری می تواند به این فکر کند که من اصلا قصد بدی نداشتم. فقط خواستم یک شب هم که شده به خودم ثابت کنم این امتحان هم اینقدر ها که که می گویند سخت نیست.

ترم جدید اینطور که می گویند از ۱۵ آبان شروع می شود. ۱.۵ ماه بیکارم. البته بیکار از لحاظ درس و الا اینقدر برنامه دارم که اگر وقت کم نیاورم شانس بزرگی است!

دارم خمیازه می کشم و به خودم می گم باید یه برنامه ی خوب بچینم... همی امشب. بعد یک نگاه هم به بالشم می کنم! احتمالا امشب کلیات موضوع را باید روی کاغذ بیاورم!

irandokhte19 — Mon, 31 Aug 2009 09:38:18 GMT

چند دقیقه پیش اتفاقهای معمولی ای اتفاق افتاد، مثل همیشه. ولی چون من بهشان دقت کردم، تمام جزئیات را توی ذهنم جا دادم و بعد تصمیم گرفتم بیایم بنشینم بنویسمشان!

م م... این صدای بو کشیدنم بود. بوی عطر خواهرم می آمد. دیروز تولدش بود. کادوی تولد برایش عطر آورده بودند. به خواهرم قول داده بودم که دست بهش نزنم. مثل همیشه! وقتی گفت که مال خودش است و من نباید دست زنم، خندیدم و گفتم خودم پول دارم می روم می خرم! )این هم مثل همیشه!)ولی خوب آخر مگر میشود یک چیز جدید بیاید توی خانه و آدم هوس یک پیس ناقابل را نکند! بویش الان هم دارد می آید! زده ام روی شاهرگم، با هر تاپ و توپی که می کند بویش پخش می شود توی هوا. من هم هر از گاهی بو می کنم: م م !

تلوزیون داشت یک آهنگی پخش می کرد. یک پسر خواننده ای بود که عکس دوست دخترش را پاره می کرد، بعد جمع می کرد می چسباند به هم بعد گریه می کرد، از سرش می گرفت؛ موهایش را باد می برد، به دختر فکر می کرد و ... کم کم رفتم توی فکر امتحانی که امروز دادم. به خودم گفتم: خوب شده مثل این پسر خواننده شکست عشقی نخوردی! امتحان بد دادی؟ فدای سرت!

نمی دانم چرا جدیدا اینقدر بی خیال شدم. دیشب می خواستم از ۹ شروع کنم و تا صبح بنشینم سر درس و مشقم.به آن کسی که همیشه قول می دهم ۲۰ می گیرم، قول ۲۰ گرفتن توی درس تجارتم هم داده بودم. تا الان هرچه امتحان دادم، عالی بوده. قرار بود این هم عالی باشد اما دو رو ز از قولم نگذشته بود و هنوز کفن حرفم خشک نشده بود که همه ی قول و قرار هایم را دادم دست باد! پا شدیم برای شام رفتیم بیرون! خوب بهر حال آدم که یک دانه خواهر بیشتر ندارد! می خواستم از ۹ شب شروع کنم ولی شد از ۱۱. جدای همه ی اینها فکرم همه اش می رفت پیش خاله ی دوستم که تو بیمارستان بود. طفلک شب خوابیده صبح بلند شده سکته ی مغزی کرده! بعد هی به خودم می گفتم امتحان که چیزی نیست. اصلا صفر بگیر! تنت سالم باشه! بعد هی تو ذهنم می آوردم که توی بیمارستانم و دکترها می آیند و می روند. بعد من هم به خودم مدام می گویم کاش امتحان داشتم کاش امتحان داشتم!

دوباره سرم را می آورم توی کتاب و شروع می کنم به خواندن. نگاهی به بالشم می اندازم و خودم را خم می کنم. بعد هم می گیرمش توی بغلم و به امتحان فردا فکر می کنم. بعد یهو به بیمارستان، بعد به کارنامه، بعد به استادم که همین دیروز با شوق تلفنی حرف زدیم و من گفتم که خوانده ام و خوب می خوانم که میانترمم را جبران کنم. بعد قانون تجارت را ورق می زنم. بعد یاد حرف مامان می افتم که توی پیتزا فروشی گفت: یک صفحه هم خواندی عیب ندارد.

چشمهایم را می بندم و با حرف مامان که خیالم را راحت کرده بود، اگر صفر هم بگیرم مهم نیست! ، تصمیم می گیرم یک چرت کوچولو بزنم. از خواب می پرم. ده دقیقه گدشته. یاد حرفی که به استادم زدم، می افتم! بعد فکر می کنم که فردا سر جلسه چه شکلی خواهم بود. بعد با خودم تکرار می کنم، خدا رو شکر سالمم! خدا رو شکر سالمم!

بعد می خندم می گوم حالا چون خدا رو شکر سالم هستی بهت جایزه می دهم. بگیر بخواب تا چند دقیقه. همین که چشمهایم را روی هم می گذارم یاد بیمارستان می افتم. بعد یاد حرف مامان، بعد به این فکر می کنم که پای برگه ی امتحانم چه بنویسم:

استاد عزیزم شرمنده ام که به این امتحانم گند زدم!

نه نه!

استاد عزیزم، از زحمات شما سپاسگزارم اما نمی دانم چه مرگم بود امشب، هرچه کردم حسش نبود!

نه!

استاد عزیزم، نمی دانم تا حالا شده که خودتان هم برای درس خواندن حس نداشته باشید؟...

نه!

استاد عزیزم، تا حالا شده که امتحان داشته باشید و خواهرتان تولدش باشد بعد خانواده به شما بگویند بیا بریم پیتزا بیرون...؟

نه!

استاد عزیزم، با توجه به اینکه امتحان میانترمم را گند زده بودم، تصمیم گرفتم این را هم خراب کنم که اصلا بگذارم برای سال بعد!...

نه!

استاد عزیزم، از زحمات بی دریغ شما متشکرم اما چون می دانستم چه بخوانم چه نخوانم در هر صوورت شما اینقدر ریزبین هستید توی تصحیح، که قرار است صفر بگیرم به خاطر همین تزجیح دادم بروم پیتزا بخورم...

نه!

استاد عزیز، ببخشید که بد خط نوشتم، استرس داشتم متاسفانه!...

نه!

استاد عزیزم... تا حالا برای خاله ی دوستتان مشکلی پیش آمده؟ انشالا که هیچموقع پیش نیاید ولی می دانید خوب آدم نمی تواند تمرکز کند...

نه!

استاد عزیزم می دانید که من فقط توی تجارت گند می زنم و الا از سوابق و برنامه های من که خبر دارید و می دانید که چقدر کوشا هستم...!!!!

نه!

استاد عزیزم، دیروز قصد کردم که درس بخوانم، ظهر، خسته بودم روی کتاب خوابم برد. بعدش رفتم باشگاه، از آنجا هم رفتم برای خواهرم کادوی تولد گرفتم، از آنجا هم داداشم زنگ زد گفت شام بریم بیرون. بعد که آمد خانه یک پاکت داد به خواهرم که تویش ۵۰ هزار تومن بود، اصلا تا حالا واسه شما این موقعیت پیش آمده؟ خوب آدم فکرش منحرف می شود برای حسودی کردن دیگر! تمرکز نمی ماند که آدم بخواهد بگذارد روی درس و مشق، بعد هم که خوب، من هم مثل همه آدم هستم، من هم مثل شما و همه ی آدم ها شکم دارم، دوست دارم شکمم هم توی امتحانها یک حالی بکند! من که عقلم هرچه کار می کند به خاطر این است که خوب به شکمم می رسم، هی فرمان می دهد به مغر که: ماشالا ماشالا کار کن، من هواتو دارم! و اینطور است که شاید عرق شرم بر چهره ام بیاید و از این که موجودی بی خاصیت هستم، توی درس تجارت، افسوس بخورم. اصلا شاید دیگر رویی نداشته باشم که توی چشمهای شما نگاه کنم! اصلا شاید امتحان آخرم را هم که دادم رفتم خودم را یک جایی گم کردم که دیگر دست هیچ بنی بشری به من نرسد، بعد یک روی با پیک پیراهن خونی ام را بفرستم در خانه تان و یک نامه توی جیبش باشد که با خونم نوشته ام که توسط گرگها خورده شدم. شاید هم معتاد شدم. بعد هم هی بگویم، پدر درس تجارت بسوزه، من قبلا یک پا وکیل بودم!

ولی نه....

هیچکدام از اینها نه! استادم را دوست دارم. نمی دانم از روی احساس صمیمیتی که با او داشتم بود که اینطور شب امتحان به خودم، جایزه "ده دقیقه چرت" های متوالی را می دادم یا حرف مامان که گفته بود، عیب نداره!

اما در هر صورت، امروز برای اولین بار اینقدر توی عمر تحصیلی ام بی خیال بودم، اینهمه حرص زدیم چه شد؟ ایندفعه دیگر نمی خواستم همان آدم قبلی باشم که به خاطر امتحان می افتاد گریه! می خواستم امروز صبح به خودم نشان بدهم که توی لحظه ای که می توانم غرق استرس باشم، توی لحظه هایی که باید به یاد روز کارنامه گرفتن بیفتم، می توانم لبخند بزنم، دعا بخوانم برای خاله ی دوستم، هر وقت خواستم بخوابم، و بعد خدا را شکر کنم به خاطر تن سالمی که دارم، امتحان را هم صفر گرفتم، گرفتم، مگر آدم چند بار زندگی می کند که بخواهد هی حرص بخورد و پیرهن پاره کند از دست این امتحانها.

افتادن توی درس تجارت، سنگین ترین گندی است که تا به حال توی زندگی تحصیلی ام داشته ام. امیدوارم که لا اقل با دی این درس را بگذرانم و کار به اف نکشد!

کبری در دستشویی تصمیم می گیرد!

irandokhte19 — Fri, 28 Aug 2009 11:16:18 GMT

بچه که بودم، دبستان که می رفتم، آدم خاصی بودم برای خودم. یک کارهایی می کردم! یکی از جذاب ترین کارهایی که در پی اش بودم که بکنم این بود که وقتی می رفتیم مهمانی، دوست داشتم وقتی می روم توی دستشویی، دنبال چیزهای خاص باشم! نه از آن چیزهای خاص! مثلا دوست داشتم بدانم خمیردندانشان چه رنگی است یا صابون مایعشان (که آن موقع تازه آمده بود) بوی چی می دهد! اولین باری که کف ریش فوم دیدم خانه ی یکی از آشناها بود. نمی دانم چرا دوست داشتم بدانم آنچیزی که جلوی آینه هست چه می تواند باشد! از کف ریش توی دستشوییشان خوشم می آمد. دوست داشتم هر بار که می رویم خانه ی این آشنایمان من بروم توی دستشویی و کمی از این فوم بزنم دف دستم بعد نوک دماغم را هم بزنم و توی آینه به خودم بخندم! بعد هم زودی بشورمش و بیایم بیرون.

یکبار رفته بودیم خانه ی یکی دیگر از آشنا ها. یادم هست که یک عکس داشتند توی دستشویی که یک سری بچه ی لخت وایساده بودند لب پشت بام و به فضای آزاد نگاه می کردند. این عکس هم از پشت سرشان گرفته شده بود! این عکس را دوست داشتم. هر دفعه که می رفتم توی دستشوییشان می رفتم تو نخ این بچه خارجی ها. یکی درمیان سفید پوست و سیاه پوست بودند. همه هم کپل مپل!

کنار این عکس یک بسته بود پر از صابون هایی که شکل گل داشتند. به شکل گل قالب گرفته بودند. حدود ۱۵ تایی توی این بسته بود. با رنگهای صورتی، سفید، آبی... این هم چشم من را گرفته بود. آخرش یک روز دلم را به دریا زدم و یکی از آنها را برداشتم و گذاشتم توی جیبم. موقع برگشتن به خانه از ماشین که خواستم پیاده بشوم، مامان صدایم زد. توی فکر گلی بودم که بلند کردم! مامانم گفت: این چیه زیر صندلی افتاده!؟ نگاه کردم و دیدم ای داد بی داد! صابون از جیبم در آمده بود! من و من کردم و گفتم راحله ** داده... نمی دانم مامان فهمید یا نه، ولی خیلی با اخم گفت: مطمئنی؟ گفتم اوهوم! گفت آها چون گفتم که اگه از خانه ی کسی برداشتی یادم باشه دیگه هیچ جا نبرمت! فکر می کنم مامان هم قبلا این صابون های گلی را توی دستشویی آنها دیده بود! فکر کنم به رویش نیاورد که من احساس بی اعتباری نکنم! در هر صورت آن لحظه بهترین جواب را به من داد!

بد جوری توی فکر رفتم، صابون را توی جیبم گذاشتم! منتظر فرصتی بودم که باز برویم خانه ی همان خانم و آقا و من صابون را بگذارم سر جاش. همینطور هم شد. گذاشتم سر جایش و از آنروز توی دستشویی آنها به خودم قول دادم که بچه ی خوبی باشم و از این کار ها نکنم. همه اش از این هراس داشتم که اگر اینطور پیش بروم می شوم یک گانگستر حرفه ای! بعد هم فکر می کردم به آینده که شده ام یک انگل اجتماع که آبروی خودش و خانوه اش را برده! اما خوشبختانه سالهاست که متعهدم به تهدی که توی دستشویی به خودم دادم!:)

** پ.ن: راحله برمایه! دوست دبستانم. نمی دانم آن موقع چطور شد که اسم این طفل معصوم آمد نوک زبانم! از طریق همین ایراندخت هم بعد از ۱۲ سال پیدایش کردم!

** پ.ن : آن موقع ها راحتی برایم خیلی مهم بود. آره، آن موقعی که زیر موهایم پر بود از گره چون همیشه ی روی موهایم را شانه هم نه! برس می کشیدم! مامان هم همیشه از این وضع ناراضی بود. بچه که بودم نصف موهای من توی حمام موقع شانه کشیدن کنده می شد!

آن موقع ها عادت داشتم آدامسم را بگذارم بالای تخت و بخوابم. صبح با صدای قیچی مامان بیدار می شدم که داشت آدمس تخت شده روی کله ام را قیچی می کرد! همیشه برنامه همین بود. یا آدمسم توی معده ام می رفت یا می چسپید به سرم! هیچوقت یادم نمی آید که آدمسم را دور انداخته باشم!

خنده های زورکی، اشکای یواشکی

irandokhte19 — Thu, 20 Aug 2009 06:36:18 GMT

دیشب یه خواب بدی دیدم. گفتم بیام بنویسمش. خواب بدی بود. نمی دونم تعبیرش چیه. خیلی اذیت شدم. متاسفم که به زبون محاوره ای می نویسم. اگرچه خودم حالم بهم می خوره دیگه از اینطور نوشتن. ولی حسش واسه این متن بیشتره.

تو یه اتاق بودیم. یعنی بودم! نه بازم بودن! نمی دونم یه چیزایی خیلی زود از ذهنم پریده. آره، آدمای زیادی بودن. تو خواب یادم بود اونا کی بودن ولی الان هیچی یادم نمی آد. یه جایی بودیم، نمی دونم کجا، شاید خونه ی بابا بزرگم که همیشه از ترس سوسکا به زور خوابم می بره. خونه شون قدیمی نیست، ولی نو هم نیست. سوسک داره مثل همه ی خونه ها. ولی یکم بیشتر. سم می زنن ولی مثل بعضی از آدما ریشه کن نمی شن. هر از گاهی دوباره می آن و ما رو کلافه می کنن!

شایدم اتاق خودم بود! چون وقتی بیدار شدم، دنبال لحافم می گشتم که بندازم روم و اذیت نشم. آره! اذیت از دست سوسکا. ولی اینبار قضیه یکم فرق می کرد. یه سری موشای چاق و چله به جای سوسکا روی قالی اینور و اونور می رفتن. منم دقیقا رو زمین خوابیده بودم. این موشا می رفتن و می یومدن. بعد من رو زمین که خوابیده بودم نگای مردمی می کردم که دارن از بالای سرم رد می شن و می پرن به جای راه رفتن که پاشون روی موشا نره!

یه لحظه فکرشو بکن! پا بذاری یه جا، بعد یهو یه چیزه قلقلی پیشمالو زیر پات سر بخوره، بعد حس کنی ترق و توروق شنیدی و استخونای یه موشو زیر پات له کردی. یعد پاتو که ورمی داری می بینی دوباره راشو کشید رفت.

حالا این وسط سوسکا چه کاره بودن. اونا پرواز می کردن. منم سر جام خشکم زده بود و خودمو سفت نگهداشته بودم و یه زور لبخند می زدم و می گفتم: بریم خدا رو شکر کنیم! بریم خدا رو شکر کنیم. در مقابل این موشای حال به هم زن بریم خدا رو شکر کنیم که سوسکا خیلی کوچیکتر از این حرفان که بخوان اینجوری زندگی آدمو به گند بکشن. بعد دوباره لبخند می زدم و دندونام به هم می خورد از استرس و باز می گفتم: خدا رو شکر. سوسکا خیلی مهربونن! سوسکا خیلی خیلی مهربونن. بیچاره ها چقدر کوچولو بودن. طفلکا که کاری ندارن. بعد تو همبن موقعیت که اینجوری می گفتم؛ یهو مثلا یکیشون از بیخ گوشم رد می شد. من لبخند می زدم. دندونامو محکم می زدم به هم و می گفتم نه نه! شما که با من کاری ندارین سوسکای مهربون کوچولو! می دونم شما بچه های خوبی هستید. می دونم. نه سوسکا مهربونن! کاری ندارن. قهوه ای و تپل... تو دلم داشتم می مردم! وا لبخند مصنوعی زدن جقدر اذیتم می کرد. داشتم به خودم تلقین می کردم که نه نه! اینا کوچولو ان. اینا مهربونن! موشا بدن! موشا!

نه می تونستم پاشم راه برم و موش زیر پام له کنم نه می تونستم بگم حالم داره از سوسکا به هم می خوره. داشتم بالا می آوردم. داشتم خفه می شدم. الانم که دارم می نویسمش حس می کنم دارم بالا می آرم.

از خواب پریدم، یادمه هراسون داشتم دنبال یهچیزی می گشتم که بکشم روم. سوسکا رو نمی دیدم ولی استرسش داشت دیوونم می کرد. می خواستم یه چیزی بکشم رو سرم که لاا اقل سوسکایی که پرواز می کنن نخورن بهم! وای من داشتم دیوونه می شدم!:(

نمی دونم تعبیرش چیه! دیشب شب خوبی نبود. اصلا خوب نبود. با صدای گنجشکا که صبح زود با هم حرف می زنن خوابم برد! نمی دونم چم بود دیشب. درسم نتونستم بخونم! فقط فکر می کردم. گاهی اوقات بغض می کردم. با اینکه بلند شده بودم و هیچ سوسک موشی نبود. ولی داشتم می مردم از فکر اینکه چرا موشا و سوسکا باید اینجوری حال آدمو از زندگی به هم بزنن! چرا دیگه تو خواب آدما هم می آن!

یه حرفای دیگه ام دارم... می گم اونا رو هم... می گم

* دوست داشتم اون لحظه یکی بغلم می کردو بهم می گفت: بخواب عزیزم. تا من هستم موشا و سوسکا هیچ غلطی نمی تونن بکنن. نه ولی کسی نبود! حتی دیگه شکوفه ی درونم ام نبود! دیشب خیلی تنها بودم! خیلی! :(

شرح شهادت حضرت باب (دانلود کنید) متن این شعر در ادامه ی مطلب

متن زیارتنامه ی روز شهادت در ادامه ی مطلب

irandokhte19 — Thu, 30 Jul 2009 20:43:42 GMT

درود

به زودی به روز خواهم کرد

بدرود

irandokhte19 — Sun, 21 Jun 2009 12:55:18 GMT

نگاه به ساعتی که این پائین نشان می دهد می کنم... ناگهان به خودم می آیم. و می بینیم خیلی از این زمان گذشته. از لحظه ای که مبهوت شدم در لحظه ای که خون از دماغش آمد، از لحظه ای که افتاد، از لحظه ای که پدرش نفهمید چه شده، از لحظه ای که پدرش فهمید چه شده.... از لحظه ای که صدای داد می شنیدم. از لحظه ای که هق هق گریه ام بلند شد، از لحظه ای که پدرش داد می زد. از لحظه ای که پدرش باورش نمی شد...

وقتی به خودم می آیم می بینم دقیقه های زیادی گذشته که من ماتم برده به پنجره ای که آفتابش چشم آدم را می زند. دقیقه هایی که من با مشت گره کرده ی زیر چانه ام، انگشتهای مشت شده ام را با دندانهایم می گیرم... دقیقه هایی که دهانم باز می ماند و فکر می کنم به اینکه چه دارد می آید سر ما.

از صبح دقیقه های زیادی گذشته که من آن شکوفه ی سابق نبودم. نمی دانم با گذراندن این لحظه ها می توانم باز به همانی که بودم برگردم یا نه.

دقیقه هایی که جلوی چشمم کتک خودن پسری را می دیدم که همسن و سال خودم بود و مانند برادرم. و من جیغ می کشیدم و گریه می کردم از اینکه ۱۰ نفر افتاده اند جان کسی که اگر دستش را هم بگیری یک نفری، می توانی مهارش کنی. دیگر اینهمه باتوم کوبیدن ها برای چه؟!

دقیقه هایی که شادی قبل و غم بعدش را توی یک تصویر جا می دادم و مبهوت می ماندم از حاصل یک اشتباه کوچک که اینگونه مرم را به جان هم انداخت! لحظه هایی که مردم و پلیس دست می زدند و لحظه هایی که مردم از پلیس مشت می خوردند.

دقیقه هایی که فکر می کردم به کوبیده شدن باتوم ها به سینه ی پسر خاله ی همسایه ی بالایی. لحظه هایی که خودم ندیدم اما تعریف کبودی های سینه اش را که می کنند، شدت ضربات را خودم حس می کنم. دقیقه هایی که خیره می ماندم به عکسش روی اعلامیه ی ترحیم و بدون اینکه او را از نزدیک بشناسم دلم برایش می سوخت که اینطور به دست هر کسی افتاد، بدون اینکه بنویسند "شهید" و برای اینکه نتوانند بگویند چرا؟ و فقط بگویند: سکته کرده!

دقیقه هایی که از بالا پشت بام به کتک خودن و شیشه شکستن ها خیره می شدم. اینروزها چقدر مبهوت ماندم!

مبهوت از دیدن مغز متلاشی شده و سینه ی چاک خورده و جنین سوراخ شده که حتی توی شکم مادرش هم آسایش نداشته، از دیدن درهای شکسته خوابگاه ها، از زانو ها و کتف های زخمی و سوخته ی کسانی که همسن خودم بودند اما نخبه های کشور که این یکی را من نبودم.

خیره شدن به نقطه ای که تصور کنم هفته ی قبل همین موقع ها خیلی ها مثل خودم اینقدر متعجب بود که نمی دانست چه می گذرد دور و برش و از اینکه کمی قبل تر از یک هفته ی قبل همین موقع، مادربزرگم با چه شوری توی ۷۵ سالگی می خواست برای اولین باز به شناسنامه اش مهر بزند و تصور خودم به اینکه از صبح هوش و حواس نداشتم و مدام می گفتم: کی می خواهیم برویم برای رای؟

اینقدر مبهوت شده ام که هیچ چیزی نمی توانم بگویم! از دیروز تا حالا حتی برای حرف زدن هم نیرو ندارم. برایم مهم نیست کی انتخاب شده و کی نشده، فقط مبهوت چهره هایی هستم که این روزها دیدم، چهره های قرمز، رنگ قرمز، رنگ سبز، چشمهای دود گرفته ای که می سوزد، یاد پیس کردن اسپری فلفل روی صورت معلمم به جرم خرید کردن توی خیابان!

هنوز هم مبهوتم و محتاجم به یک لیوان آب یخ که بریزند روی سرم و بگویند بیدار شو صبح شده!

....

irandokhte19 — Mon, 15 Jun 2009 18:59:18 GMT

خانه ام آتش گرفتست
آتشی جانسوز
هر طرف می سوزد این آتش
پرده ها و فرش ها را
تارشان با پود

من به هر سو می دوم گریان
در لهیب آتش پر دود
وز میان خنده هایم تلخ
و خروش گریه ام ناشاد

از درون خسته سوزان
می کنم فریاد ، ای فریاد:

خانه ام آتش گرفتست
آتشی بی رحم
همچنان می سوزد این آتش
نقش هایی را که من
بستم به خون دل
بر سر و چشم درو دیوار
در شب رسوای بی ساحل
وای بر من
وای بر من
سوزد و سوزد غنچه هایی را که پروردم
بدشواری در دهان گود گلدان ها

روز های سخت بیماری
از فراز بامهاشان شاد
دشمنانم موزیانه خنده های فتحشان بر لب
بر من آتش بجان ناظر
در پناه این مشبک شب

من بهر سو می دوم گریان
از این بیداد می کنم فریاد ، ای فریاد

وای بر من همچنان می سوزد این آتش
آنچه دارم یادگار و دفتر و دیوان
وانچه دارد منظر و ایوان

من بدستان پر از تاول
این طرف را می کنم خاموش
وز لهیب آن روم از هوش
زان دگر سو شعله برخیزد ، بگردش دود

تا سحرگاهان که میداند
که بود من شود نابود
خفته اند این مهربان همسایگانم شاد در بستر
صبح از من مانده بر جا : « مشت خاکستر »

وای آیا هیچ سر بر می کنند از خواب
مهربان همسایگانم ازپی امداد
سوزدم این آتش بیداد گر بنیاد
می کنم فریاد ، ای فریــــــــــــــاد ، فریــــــــــــــــــــاد

روزهای سختی را داریم پشت سر می گذاریم... به امید روزی که صداقت و برابری انسانها را باهم دوست و رفیق کند!

روح همه ی کسانی که برای این امید جان داده اند شاد...

مجهول

irandokhte19 — Fri, 12 Jun 2009 07:45:18 GMT

ازین روزها حرفهای بسیاری دارم. هر روز می گویم بنویسم اما نمی شود

شاید فردا بنویسم... شابد هم هیچوقت.